Foto:
Huub

Standbeeld voor Fieke

  Column

Ik zag haar laatst weer op een foto in de krant staan. Niet prominent, maar in de kantlijn. Fieke Boekhorst. Bij de LEVgroep was ze bezig met het inpakken van lunchpakketten voor eenzame senioren. Daar werkt Fieke.
Normaal begeleidt ze ouderen met beweegactiviteiten, maar in tijden van corona is alles anders.

Fieke is een van die Helmondse sporthelden die wel eens extra in het zonnetje gezet mogen worden. In 1984 behaalde ze in Los Angeles tijdens de Olympische Spelen goud met de dames hockeyploeg. Bij de eerste strafcorner gaf ze de assist voor de 1-0, bij de volgende schoot ze zelf keihard raak tegen de plank. Dat ze uitzinnig was met haar finaledoelpunt blijkt uit het intense en wat onbeholpen vreugdedansje dat volgde.

In de jaren daarna bleef Fieke, Fieke. De gymlerares trainde vele jaren de jeugd bij HC Helmond, zat in besturen en liet, waar die gevraagd werd, haar vaak ongezouten mening horen. Fieke kon hard zijn. Net zo hard als haar korte hoekslagen. What you see is what you get. Fieke draaide er nooit omheen. Ook in haar trainingen niet. Spelplezier, techniek en heel hard werken, dat stond centraal in de manier waarop Fieke haar pupillen de basis van de hockeysport bijbracht.

Nu werkt Fieke bij de LEVgroep. Een sociale organisatie. Het verbaast me niet. Fieke was altijd al sociaal betrokken. Hockey of geen hockey, misschien kwam ze eigenlijk wel liever in de Wilma dan in de Oranjebuurt. Duur doen, kapsones, het hoorde niet bij Fieke en het hoort nog steeds niet bij haar. Het lintje dat ze vorig jaar kreeg, heeft ze heel erg verdiend. En dat de hockeyclub een veld naar haar heeft vernoemd is ook een terechte eer. Een standbeeld of een straatnaam? Waarom niet? Een topsporter met zo’n sociaal hart voor Helmond? Ik zeg doen!

Huub

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden