Foto:
COLUMN

Klein leed

  Column

HUUB

Geen bezoek meer bij opa en oma. Zo min mogelijk bezoek in het ziekenhuis. Vereenzaming van kwetsbare groepen als mensen met een beperking. Verjaardagen, begrafenissen, bruiloften; ons normale, dagelijkse leven wordt steeds meer gedomineerd door de gevolgen van het coronavirus. Sommige zaken zijn meer dan vervelend. Maar er is ook veel klein leed.

Tot dat kleine leed reken ik ook de gevolgen voor mijn buurmeisje. Al vele maanden verheugt zij zich op haar afscheid van de basisschool. Benieuwd naar wat er komen gaat op de middelbare school, maar vooral uitkijkend naar de leuke activiteiten in het laatste jaar. Vooral de musical en het schoolkamp.

Vraag aan mij wat ik me nog het meest herinner van mijn lagere school en die twee dingen komen direct boven. Het schoolkamp bracht ons naar Ameland. Al vanaf de eerste schoolweek spaarden we ervoor. Een hele week, met een grote bus, naar het verre waddeneiland. Het was voor mij de eerste vakantie. Nog nooit was ik zo lang van huis geweest.

Het kamp was fantastisch. Speurtocht door de duinen, fietsen op gehuurde fietsen, voetballen op het grote veld, slapen in een stapelbed, samen eten in de eetzaal, samen koken, afwassen, het was een belevenis om nooit te vergeten.

Dat gold ook voor de musical. Het vele repeteren, de trots als je ouders op de eerste rij zaten te glunderen, de uitgelaten sfeer na afloop, de tranen om het aanstaande afscheid van je school.

Het lijkt er steeds meer op dat mijn buurmeisje het allemaal niet gaat meemaken. Als aan haar over twintig jaar gevraagd wordt wat ze zich nog herinnert aan haar basisschool, zal ze zeggen dat zij in groep acht zat op het moment dat het coronavirus in ons land was en dat ze dus geen schoolkamp en geen musical heeft gehad. In relatie tot alles wat zich op dit moment in ons land afspeelt is het klein leed, dat klopt. Maar verdomd jammer is het wel.

Huub

Meer berichten