Foto: Joost van Heugten

Ons tolerante land

  Column

Wat is er toch met ons land aan de hand? Ons tolerante land, ons diverse land. Het land waar we zo trots op zijn. Onze mengelmoes van culturen. Waar we verschillen accepteren en opkomen voor de zwakkeren. Waar man en vrouw gelijk zijn, waar mensen met een beperking mee kunnen doen.

Vorige week kwamen twee weeskinderen uit IS-gebied naar Nederland. Twee kinderen, net begonnen aan het leven. Weeskinderen, zonder ouders dus. Vanwege hun Nederlandse afkomst ving Nederland ze op. Niet van harte, maar omdat hun schrijnend bestaan geen andere weg meer bood. Inmiddels wonen ze in Nederland. Worden ze opgevangen door liefdevolle pleegouders. En krijgen ze een kans om iets van het leven te maken.

De reacties op de komst van deze kinderen doet pijn. 'Terreurkinderen', zei een politicus. Die meteen waarschuwde voor de gevolgen. 'Nu de kinderen, straks de ouders'. Beetje moeilijk met weeskinderen, maar zijn boodschap was duidelijk. Er sprak angst uit. Angst voor wat de wereld naar ons landje brengt. Angst voor getraumatiseerde mensen die tot van alles in staat zijn.

Waren we vroeger eerder geneigd om een helpende hand te bieden en begrip te tonen, tegenwoordig zijn we vooral bang. Bang om problemen binnen de landsgrenzen te halen, bang om mensen, getraumatiseerd door oorlogsgeweld, écht te helpen op hun levenspad.

Ons tolerante land is een bang landje aan het worden. Een land dat de deuren op slot wil doen. Dat niet geïnteresseerd is in andere culturen, andere godsdiensten, andere mensen. Een land dat verschillen benadrukt en de zwakkeren in de samenleving negeert.

De bruine wind die waait vanuit de meest rechtse gelederen in ons land beangstigt me. De toon verhardt, een geluid dat twintig jaar geleden nog werd afgedaan als 'fascistisch', is salonfähig aan het worden. Ik wil mijn land terug. Mijn tolerante land terug.

Huub

Meer berichten