Foto:
Huub

Speeltuin

  Column

Vroeger ging ik vaak naar de Leonardus speeltuin. Ik had zo'n penning, waarmee je het hele seizoen naar binnen kon. Bij ons op school en in de straat had iedereen zo'n penning. Vele uren heb ik daar gespeeld. Ik herinner me nog dat ik voor de eerste keer van die grote glijbaan afging. Spannend! En ik herinner me ook die ene meneer die met een strenge blik rondliep en me vertelde dat ik niet achterstevoren op de schommel moest gaan zitten. Om me even later, nog steeds met die strenge blik maar daarachter duidelijk zichtbaar ook een hele grote dosis sympathie, een pleister op mijn knie te plakken. Nadat ik van diezelfde schommel gevallen was.

Vorige week ging ik voor het eerst met mijn kleinkind naar de speeltuin. In Helmond West deze keer. En hoewel de speeltoestellen wat veranderd zijn, het vallen minder pijnlijk en de fantastische waterspeelplek er vroeger ongetwijfeld ook niet was, was de sfeer er precies hetzelfde als vroeger in de Leonardus speeltuin. Ik zag er ook bewegingsapparaten voor ouderen, ik zag een trefpunt van het IVN en ik zag dat er gewerkt wordt aan een gezond aanbod in het paviljoen.

De Leonardus speeltuin, de speeltuin Helmond-West en ook de Rijpelroets zijn voorbeelden van plaatsen waar kinderen en ouders elkaar ontmoeten. Waar verbinding centraal staat, zonder dat het benoemd wordt. Waar kinderen en ouders van allerlei culturen, rangen en standen bij elkaar komen en praten, spelen en bewegen. Ik gun iedere wijk zo'n gelegenheid. Waar mobieltjes veelal in de zak kunnen blijven en computers alleen gebruikt worden voor de ledenadministratie.

En ik gun iedere wijk die betrokken en enthousiaste vrijwilligers die het mogelijk maken dat een dergelijke voorziening, van onschatbare waarde, in stand gehouden wordt. Mijn kleinkind heeft vorige week genoten. Maar ik misschien nog wel meer!

Huub

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox