Peter Gillis


Foto:
Column Huub

Peter Gillis

  Column

Hoe kun je, naar eigen zeggen, een vermogen hebben van 250 miljoen euro en toch straatarm zijn? Ik kwam erachter toen ik vorige week al zappend op televisie terechtkwam in het leven van Peter Gillis. De eigenaar van Oostappen en nog enkele andere vakantieparken vond het wel een goed idee als een cameraploeg van SBS hem en zijn gezin ging volgen om daar een realitysoap van te maken. Waarom hij dat een goed idee vond, dat weet ik niet. Ernaar kijken is een minder goed idee, dát weet ik inmiddels wel.

In het programma zag ik een boerse eindvijftiger die blijkbaar veel geld heeft. Zijn dertig jaar jongere vriendin houdt écht van deze man, die door zijn vraatzucht niet eens zijn eigen schoenen kan strikken. Dat doet ‘ons Nicol’. Omdat Peter de ‘man van haar leven is.’ De twee hebben enorme lol als ze de hond van een leverancier stiekem volproppen met een broodje hamburger en gevulde koeken. Ondertussen scheldt Peter zijn zonen alle kanten in. ‘Maar hij heeft wel gelijk’, zegt Mark, een van die zonen.

Het beeld dat de soap oproept wekt vooral weerzin en medelijden op. Peter kan als enige lachen om zijn eigen flauwe en steevast vrouwonvriendelijke grapjes, het beeld van de eindejaarsborrel op het bedrijf straalt net zoveel waardering en warmte uit als de worstenbroodjes die hij continu naar binnen propt en Nicol, tja, Nicol.

Ik heb, als Brabander, met plaatsvervangende schaamte gekeken. De FIOD is inmiddels druk bezig met het afronden van een grootscheeps onderzoek naar gerommel met de boeken. Het zou me niets verbazen als ze het nodige ontdekken. Peter zal het allemaal wel ontkennen. En hij zal de schuld aan anderen geven. Peter Gillis is schatrijk, zegt hij zelf. Maar als hij in de -ongetwijfeld forse- spiegel kijkt, ziet hij een bijzonder droevig portret.

Huub

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden