Foto:
Column Huub

Vuurwerk

  Column

Mensen met autisme hebben soms moeite met empathie. Ze kunnen zich niet altijd goed voorstellen wat andere mensen denken. Daarom reageren ze soms wat anders dan we verwachten. De afgelopen week ben ik tot de conclusie gekomen dat ik misschien ook wel autistisch ben. Van sommige mensen kan ik me namelijk niet voorstellen wat ze denken.

Ik heb het hier over die malloten die het leuk vinden om nagenoeg elke avond vuurwerk af te steken. En dan geen sterretjes en niet om een uur of zeven. Liefst zo rond een uur of elf, twaalf wordt Helmond bijna dagelijks opgeschrikt door enorme vuurwerkbommen die links en rechts afgaan. Wat bezielt iemand die dat doet? Wat is de lol van een kapotknallende afvalbak? Wat is er leuk aan de wetenschap dat kinderen wakker schieten? Wie vindt het leuk om militairen die in oorlogsgebied hebben gediend de schrik van hun leven te bezorgen? Wie wil dat vluchtelingen, die gevlucht zijn voor oorlogsgeweld, iedere avond weer de stuipen op het lijf gejaagd worden?

Erover nadenkend weet ik eigenlijk niet of het met mijn gebrek aan empathie te maken heeft of toch vooral met de sterk verminderde verstandelijke vermogens van de vuurwerkafstekers. Misschien is het maar goed dat ik me niet in hun met spaghetti gevulde hersens kan verplaatsen. Ik hoop dat de politie erin slaagt om er een keer eentje in de kladden te grijpen. Niet omdat de overlast dan afgelopen zal zijn, maar wel om te horen wat er in zo’n verstoorde geest omgaat. Hoe werkt dat? Waar zit die kortsluiting en hoe komt die daar?

Empathie is een mooi ding. Maar sommige dingen zal ik echt nooit begrijpen. Ondertussen wens ik iedere Helmonder een goede nachtrust toe.

Huub

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden