Ellen Kusters richt zich na haar burn-out op schrijven.
Ellen Kusters richt zich na haar burn-out op schrijven. (Foto: Helmy van Dooren)

'Het gevoel van druk-zijn duwde ik weg'

“Ik wil dat gevoel van burn-out nooit meer meemaken. Maar wat een vrijheid gaf het toen ik uit mijn werk als juf brak.” Omdat velen worstelen met een burn-out, vindt Ellen Kusters (43) uit Neerkant het belangrijk om hierover open te zijn. Op woensdagavond 25 maart is ze dan ook aanwezig op het symposium over burn-out in het Deurnese Gerardushuis.

NEERKANT - Ellen Kusters richt zich nu op schrijven. Over haar burn-out schreef ze in 2017 haar eigen boek: ‘Er was eens...een juf!’ Nu is ze bezig met een heruitgave daarvan. Verder volgt ze lessen aan de Schrijversacademie. “Ik wil graag toegankelijke verhalen maken, waardoor mensen even aan de waan van de dag kunnen ontsnappen.” Het liefste zou ze in de toekomst met schrijven haar geld verdienen.

Ze verwacht nooit meer helemaal de oude te worden. “Een elastiekje dat geknapt is, kun je ook niet meer maken.” Daarnaast heeft de burn-out haar ook veel gebracht. “Alsof alles op de goede plek komt.” Bovendien is ze zich van veel meer zaken bewust geworden. “Vroeger zei ik meteen ja, als mensen mij iets vroegen. Nu zeg ik: ‘Ik ga erover nadenken’. En ik durf dan later ook te zeggen dat ik het niet ga doen. Nu ervaar ik ook duidelijkere signalen van mijn lichaam. Als iets moeilijk is, dan krijg ik het warm of voel ik het in mijn buik kriebelen.”

Als perfectionist probeerde Ellen jarenlang vele ballen tegelijk de lucht in te houden. “Ik wilde ‘t op het werk én thuis voor mijn gezin voor 100% goed doen. En ik ging ook sporten en was bij de buurtvereniging en op de school van de kinderen actief. Ik stond in de overlevingsstand. Het gevoel van druk-zijn duwde ik weg, relativeerde ik met mijn verstand. Ik had altijd haast en geen rust in mijn lijf.”

Daarnaast zag ze als juf het basisonderwijs veranderen. “Resultaten worden steeds belangrijker en er komen steeds meer taken bij. Ook zijn er steeds meer moeilijke kinderen. Ik vind gewoon dat kinderen horen te luisteren, zo ben ik ook opgevoed. Tegenwoordig houden ouders hun ‘prinsje’ of ‘prinsesje’ veel te veel de hand boven het hoofd.”

Achteraf gezien, ziet Kusters dat ze de laatste jaren haar lessen op de automatische piloot draaide en een korter lontje kreeg. Al had ze tot de laatste dag haar werk perfect in orde, hoorde ze van haar duopartner. Maanden na haar burn-out realiseerde ze zich: ‘het huidige onderwijs past niet meer bij mij, ik moet me daarvoor veel te veel forceren’.

“Het is belangrijk dat iedereen, niet alleen in het onderwijs, zich regelmatig afvraagt: ‘Wat ik nu doe, past dat nog bij mij?’ Mensen veranderen nu eenmaal. Verder zullen managers meer oog moeten krijgen voor het welzijn van hun werknemers, om te weten hoe het nu écht met ze gaat. Dat is ook beter voor de organisatie.”

www.ellensschrijfavonturen.nl/

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden